Ik besefte gisteren dat ons een leugen is verkocht. Dat oude gezegde, ‘winter miles equals summer smiles’ (winterkilometers zorgen voor zomerse glimlachen), wordt al decennia door renners gebruikt om zichzelf, en anderen, te overtuigen om toch maar op de fiets te kruipen wanneer het weer eigenlijk alleen maar goed is om onder de wol te kruipen met een kop koffie en een boterham dik belegd met confituur en boter.
Een beetje zoals kinderen vertellen dat ze beresterk zoals Popeye worden als ze hun spinazie opeten; de oude truc van de ‘winterkilometers’ blijkt precies dat te zijn. Een truc.
Niet dat er iets mis is met spinazie, of met winterkilometers trouwens. Maar als je die zomerse glimlach wil, hoef je alleen maar naar buiten te gaan en te fietsen, in het zonnetje.
Dit besefte ik gisteren tijdens wat met zekerheid mijn eerste échte zomerse rit van het jaar was, althans hier in België. Als je in Florida, Texas of Australië woont (andere zonnige oorden zijn ook beschikbaar), stuur me dan alsjeblieft geen e-mail. Wees gerust, ik ben al jaloers genoeg op jullie portie zonneschijn.
Maar het is waarschijnlijk juist de zeldzaamheid van die échte hete, zonnige dagen in ons land die maakt dat wij Belgen er zo verdomd dankbaar voor zijn. Vergeet die winterkilometers – ik had de koude maanden volledig kunnen besteden aan de consumptie van speciaalbiertjes en frieten, en dan had ik gisteren nóg rondgefietst met een grijns van oor tot oor.
Elk jaar opnieuw laat Moeder Natuur ons wachten – sommige jaren langer dan andere, en we weten in België allemaal hoe lang en grijs deze winter was – en dan pakt ze uit: zonneschijn, warmte, fluitende vogels en bomen met felgroene bladeren.
Toegegeven, als ik me deze winter wat meer had toegelegd op de ronduit dubieuze hobby om in miezerig regenweer te gaan fietsen, had ik misschien net iets meer geglimlacht op de nijdige hellingen van de Vlaamse Ardennen of de Waalse kuitenbijters. Strava laat me met enige minachting weten dat ik dit jaar slechts zo’n 800 kilometer heb gereden. Niet mijn meest riante vijf maanden qua kilometers, maar goed, als je gaat gravelen met een gemiddelde van pakweg 19 km/u, haalt dat de totalen natuurlijk flink naar beneden.
En dat was deels wat ik gisteren deed. Rijden over de rustige veldwegen, omhoog en omlaag langs steile, beboste hellingen, op zoek naar nieuwe trage wegen en onverharde paden tussen velden vol zoemende insecten, en nieuwe tegeltjes claimen op de kaart die ik al zo lang wilde afvinken. Het was allemaal puur genieten, ondanks een nogal onambitieuze (opnieuw, dankjewel Strava) negen uur per maand in het zadel gedurende de vier wintermaanden.
Dus komende december, wanneer ik me weer zorgen maak dat ik in mei mijn frons niet in een glimlach zal kunnen veranderen tenzij ik voor de derde keer die week naar buiten ga om modder te happen, geef ik mezelf misschien wat respijt. Die zomerse glimlach komt er toch wel, wat er ook gebeurt. En in de tussentijd: laat dat warme weer nog maar even duren.
Contacteer ons via [email protected]
FaceBook: https://www.facebook.com/people/Sportnu/
Instagram: https://www.instagram.com/sportnu.be/
